Gisteren was ik jarig, ik vierde mijn 36e verjaardag. Het was een hele mooie dag en de meeste mensen die mij dierbaar zijn, waren aanwezig. Op een gegeven moment wordt er een pakketje bezorgd, ja en dat nog wel op de zondag. Door de manier waarop mijn naam op het adresetiket staat getypt weet ik al van wie het is. Ik maak de doos open en er vliegen 3 verjaardagsballonnen naar het plafond. Ook door wat er op het kaartje wat eraan hangt staat geschreven, is de afzender overduidelijk. Maar geen naam.

In de eerste instantie ben ik verbaast, verrast en ook wel blij. Want als er iemand was die mijn verjaardag vergat of dacht dat het de normaalste zaak van de wereld was om iemand pas 10 dagen na haar verjaardag te feliciteren, dan was hij het wel. En dat terwijl hij 3 dagen eerder jarig is dan ik. Hoe kan je dat dan vergeten, denk ik dan. Dus ik elk jaar hem wel attent feliciteren met z’n verjaardag en dan was ik 3 dagen later teleurgesteld, omdat hij niets van zich had laten horen. Hoe dan ook, ik was verrast, ik had dit totaal niet zien aankomen. Ik had er namelijk bewust voor gekozen om hem dit jaar geen berichtje voor zijn verjaardag te sturen, want de afgelopen 8 maanden was hij uit mijn leven. Het werd moeilijk en toen heeft hij mij geghost.

M’n hart maakt dan even een sprongetje en ik krijg een big smile op m’n gezicht. Maar naarmate de dag vordert hoor ik mezelf de vraag stellen “wat moet ik hier nu mee?”. M’n vriendinnen doen een suggestie om de verjaardagsballonnen los te laten in de lucht. Als symbool van hem loslaten. Terwijl ik dit schrijf staan de verjaardagsballonnen nog steeds bij de rest van de verjaardagscadeaus. Gisterenavond, toen alle visite weg was, keek ik naar de verjaardagsballonnen. Ik voelde gevoelens van pijn en verdriet opkomen en ik moest huilen. Terwijl ik aandacht aan deze gevoelens gaf, koos ik er in alle bewustzijn ook voor om mezelf te troosten met een restje verjaardagstaart.

Voorheen zou zo’n gebaar (het ontvangen van de verjaardagsballonnen) me heel veel hoop gegeven hebben. Zo van.. “zie je wel, het zit wel in hem” of “zie je wel, hij houdt wel van me”. En daar dan heel lang aan vasthouden tot het volgende ‘kruimeltje’. Vasthouden aan de goede momenten die steeds korter duren en waar steeds meer tijd tussen zit. In de vicieuze cirkel van highs en lows van relatieverslaving. Nu voel ik dus alleen maar pijn en verdriet. Een reminder dat dit is wat hij doet en waarschijnlijk niet gaat veranderen. Deze man is namelijk emotioneel onbereikbaar en heeft bindingsangst.

Voor hem is dit misschien een groot gebaar, dat weet ik niet, want hij heeft mij namelijk nooit echt toegelaten. Heel soms, dan ging er een deurtje open en liet hij me toe. Wat je dan ziet is een prachtig persoon, kwetsbaar, open, lief. Ik hield vast aan die glimpen… “zie je wel, hij kan het wel“. Maar zodra je te ver binnen kwam ging die deur met een noodvaart weer dicht en op slot. Torenhoge muren en een goed bewaakt fort. Het enige wat ik ooit wilde, dat hij zijn hart en ziel in alle volledigheid blootgaf en deelde wat er in hem om ging.

Vaak kon ik wel aan hem zien als er iets aan de hand was, of het gewoon aanvoelen door mijn hoog sensitiviteit, maar hij bleef gesloten en dan moest ik het uit hem trekken. Ik ging heel hard ‘werken’ en mijn best doen om te bewijzen dat ik het waard was om voor te openen, of om voor te vechten. Dat hij zich door mijn liefde wel zou kunnen open stellen. Dat gebeurde uiteraard nooit, of maar een heeeeel klein beetje. Daardoor werden mijn negatieve overtuigingen “ik ben het niet waard”, “ik ben niet belangrijk” en nog een aantal anderen steeds maar weer opnieuw bekrachtigd. Ik voelde toen heel veel stress en onrust, ik was de hele dag in mijn hoofd alleen maar met hem bezig. Ik zocht controle in mijn eetstoornis.

Ik wil hier een passage uit het boek “Als hij maar gelukkig is” van Robin Norwood delen.

Op ons slechtst zijn wij (vrouwen) die te zeer liefhebben relatieverslaafden, ‘man-junkies’, gespitst op pijn, angst en onvervulde verlangens. Alsof dit nog niet erg genoeg zou zijn, zijn mannen vaak niet het enige waaraan we verslaafd zijn. Sommigen van ons hebben, om onze diepste gevoelens uit onze jeugd te blokkeren, zich ook andere verslavingen eigen gemaakt. In onze jeugd, of misschien later als volwassene, hebben we misschien onze toevlucht genomen tot drank, drugs of voedsel. We hebben ons overgegeven aan te veel, te weinig of allebei, om de werkelijkheid te omzeilen, om afleiding te vinden en om soelaas te zoeken voor de enorme leegte diep binnen in ons.

Hoe meer we afhankelijk zijn van alcohol, drugs of voedsel, des te meer schuldgevoelens, schaamte, angst en zelfhaat we voelen. Steeds eenzamer en geïsoleerder gaan we dan wanhopig op zoek naar de geborgenheid die een relatie schijnt te beloven. Omdat we ons verschrikkelijk voelen over onszelf, willen we een partner die maakt dat we ons beter voelen. Omdat we niet van onszelf kunnen houden, hebben we hem nodig om ons ervan te overtuigen dat we het waard zijn liefgehad te worden. We maken onszelf wijs dat we, met de juiste partner aan onze zijde, niet zoveel drugs, alcohol of voedsel nodig hebben.

We gebruiken onze relaties op precies dezelfde manier als we onze verslavingsmiddelen gebruiken, namelijk om onze pijn weg te nemen. Als een partner ons in de steek laat, spreken we drugs, alcohol of controle in voedsel nog fanatieker aan, weer op zoek naar verlichting. We creëren een vicieuze cirkel, wanneer de fysieke afhankelijkheid van een middel verergerd wordt door de spanningen van een ongezonde relatie, en wanneer de emotionele afhankelijkheid van een relatie weer geïntensiveerd wordt door de chaotische gevoelens teweeggebracht door een fysieke verslaving.

Omgekeerd maakt ons aanhoudende misbruik van bepaalde middelen het ons mogelijk onze ongezonde relatie te verdragen, doordat deze onze pijn verdooft en ons de motivatie ontneemt die nodig is om te veranderen. We schuiven de schuld van het ene op het andere. We gebruiken het ene om het andere aan te kunnen. En we raken steeds meer verslaafd aan allebei.

Zolang we onszelf blijven ontlopen en onze pijn negeren, blijven we ziek. Hoe meer we proberen alle mogelijke ontsnappingswegen te volgen, des te zieker worden we wanneer we verslavingen en obsessies op één hoop gooien. We ontdekken dan ten slotte dat de door ons nagestreefde oplossingen onze ernstigste problemen worden. Als we zo’n verschrikkelijke behoefte hebben aan verlichting en die niet vinden. Kan het gebeuren dat we een beetje getikt worden.

Ik had natuurlijk ook zelf een aandeel in deze ‘relatie’. Ik hield niet van mezelf, leefde met negatieve overtuigingen en had externe bevestiging nodig. Hierdoor ging ik onder andere aanpassen, pleasen en ver mijn eigen grenzen over. Een zin van het liedje Breathe van Blu Cantrell gaat dan ook door mijn hoofd vandaag. “When love hurts, it won’t work”, (wanneer liefde pijn doet, werkt het niet). Iemand moet jou emotioneel kunnen geven wat je nodig hebt.

Ik dacht heel lang dat hij de liefde van mijn leven was. Maar ik was verliefd op een geprojecteerde illusie. En was het dan verliefdheid of obsessie, of iets anders? Ik wilde iets wat ik niet kon krijgen.

Eerlijk is eerlijk. Ik geef nog steeds heel veel om de man die achter de bindingsangst en de emotionele onbereikbaarheid zit. Er zijn ook zeker momenten geweest wanneer hij er wel voor me was en daar ben ik dankbaar voor. Alleen liet hij mij er niet voor hem zijn en hij was er nooit helemaal voor mij. Uiteindelijk heb ik, door wat er tussen ons speelde, ook mijn stukken van verlatingsangst, bindingsangst, codependentie en relatieverslaving kunnen aankijken en helen.

Inmiddels heb ik de liefde van mijn leven in mezelf gevonden. De belangrijkste relatie die ik heb is die met mezelf. Ik weet wat ik waard ben en ik ga geen concessies meer doen op de dingen die voor mij belangrijk zijn. Ik hoop voor hem dat er een punt komt dat hij voor zichzelf het roer kan en wil omgooien. Het leven is zo veel mooier wanneer je verbinding hebt met jezelf en anderen.

Even terug naar de verjaardagsballonnen, het is een lief gebaar en ik weet dat het uit een goed hart komt, maar het zegt verder niet zo veel. Dat ik in zijn gedachten zit en dat hij om mij geeft misschien. Maar het is geen teken van emotionele bereikbaarheid, het is geen teken dat hij geen bindingsangst meer heeft, het is geen teken dat hij bereid is om zichzelf volledig open te stellen, het is geen teken dat hij naar binnen is gekeerd en een flinke dosis persoonlijke ontwikkeling heeft gedaan. Ik ga hier dus niet meer op ‘aan’. De verjaardagsballonnen zijn geen trigger meer voor mijn relatieverslaving en eetstoornis.

Bij deze besluit ik dan ook dat wanneer de eerste verjaardagsboeketten verwelken, ik ook de verjaardagsballonnen in de lucht ga loslaten. Tot die tijd zie ik het als een attent cadeau. Niks meer. Niks minder.

Heb jij ook last van een eetstoornis en relatieverslaving? Bekijk dan eens mijn Food & Love coaching traject en vraag nu een geheel vrijblijvend gratis kennismakingsgesprek met mij aan.

You may also like

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *