Toen ik een paar maanden geleden de opleiding tot transformatiecoach volgde, kwam het thema verbinding sterkt naar voren in mij. Hoewel ik de laatste jaren steeds meer verbinding met mezelf heb gekregen, merkte ik toch dat er nog best wel veel ruimte was voor groei in dit aspect.

De coronajaren hebben absoluut niet bijgedragen aan verbinding in de samenleving en ik ben daar zelf ook schuldig aan geweest. Ik vond het eigenlijk wel makkelijk dat ik op feestjes en partijtjes niet iedereen meer individueel gedag hoefde te zeggen. Een simpele zwaai met “hoi allemaal” of “doei allemaal” was voldoende.

Op straat zei ik nooit iemand gedag en een praatje maken met een vreemde was er al helemaal niet bij. Ja, en dat voor iemand die jarenlang in de hospitality heeft gewerkt… Tuurlijk, ik kon prima een toneelstukje opvoeren als het moest, maar liever niet. Maskertje op en gaan, echte verbinding was er niet bij. Want je moest altijd met een glimlach op naar de klanten. Als je een off-day had mocht je dat absoluut niet laten blijken. Praten over je gevoelens en emoties is er al helemaal niet bij. Ik heb me misschien ook wel iets te veel verscholen achter mijn introvertheid. Dus hoewel de verbinding met mezelf redelijk goed ging, bleef de verbinding met anderen nog een beetje achter in de ontwikkeling.

Na de opleiding nam ik het besluit om mezelf nog verder open te stellen en de verbinding op te zoeken. Ik ben iedereen weer individueel en persoonlijk gedag gaan zeggen bij binnenkomst en vertrek met een kus op de wang en een stevige wat langere knuffel. Niks vluchtig gedoe. Geen oortjes meer in, in de sportschool. Het was misschien ook wel een teken dat ze kapot gingen. Oogcontact zoeken met mensen op straat en begroeten met een glimlach. Praatje maken met de kassamedewerker of mensen in de rij bij de supermarkt. Gesprekken aan gaan met mensen die ik niet ken. Zij blij, ik blij 😊.

Ik voelde ook bij mezelf dat ik behoefte had aan verbinding met nieuwe mensen die ongeveer in dezelfde fase als ik zitten qua leven, persoonlijke ontwikkeling en inzichten. Die mij begrijpen en waarbij ik me gehoord, gezien en begrepen voel. Ik merk dat mijn directe cirkel vrienden en familie niet volledig in die behoefte kunnen voorzien.

Zo raakte ik laatst op Haarlem Culinair in gesprek met iemand waarmee ik levelde op het gebied van spiritualiteit en hebben we uren zitten praten. En vorige week in de sportschool met iemand die ik al maanden zie, maar nooit meer dan een “hoi” uitwisselde. Nu opeens een heel diepgaand gesprek waarin bleek dat zij ook jarenlang met een eetstoornis heeft geworsteld. We hebben meteen telefoonnummers uitgewisseld en diezelfde avond nog verder gekletst. We hebben er allebei zo’n fijn gevoel aan overgehouden. Wellicht kan hier een hele mooie nieuwe vriendschap uit ontstaan.

Iemand zei laatst tegen me: “it’s lonely at the top”, maar daar ben ik het zo niet mee eens. Vooral omdat dit grotendeels mindset is. Als dit is hoe jij denkt, dan zul jij dit ook aantrekken. Of nou ja, niet aantrekken dus. De wet van aantrekkingskracht.

Wanneer je je open stelt en in verbinding gaat met jezelf en anderen om je heen kunnen er zulke mooie dingen gebeuren. Zeker wanneer je vertrouwen hebt in jezelf, in dat alles met een reden gebeurd en de juiste mensen hierdoor ‘vanzelf’ op je pad komen. Alles komt goed.

You may also like

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.