In navolging op mijn vlog/blog van gisteren over zelfliefde en zelfcompassie wil het vandaag graag hebben over het verschil tussen handelen vanuit positieve of negatieve overtuigingen.

Gisteren ging het vooral over zelfliefde en zelfcompassie. Hoe jij tegen jezelf praat, hoe jij over jezelf denkt en hoe je naar jezelf kijkt. Hoe je dat doet, dat heeft een uitwerking op hoe jij in contact staat met andere mensen en hoe jij je gedraagt ten opzichte van andere mensen.

Wanneer jij vanuit negatieve overtuigingen leeft en er gebeurt iets, bijvoorbeeld dat iemand te laat komt, en jij hebt de overtuiging “ik ben niet belangrijk”, dan wordt jij op dat moment keihard geraakt in jouw overtuiging “ik ben niet belangrijk”, omdat iemand anders te laat komt.

Daarin neem je een slachtofferrol aan en leg jij de macht bij iemand anders over hoe jij je voelt. Je bent op zoek naar een stukje externe bevestiging. Want als die ander wel op tijd was geweest dan was je wel belangrijk. En nu omdat iemand wel te laat is, voel jij je niet belangrijk. Hoe jij je voelt is afhankelijk van het gedrag van iemand anders.

Dat is gebeurt er als je vanuit negatieve overtuigingen leeft. Je kan daarin een ander heel erg gaan verwijten. “Jij doet dit”, “jij doet dat”, in plaats van bij jezelf te blijven. Je reageert vanuit je innerlijk kind. Wanneer je ziet dat mensen kinderlijk reageren of heel heftig vanuit hun emotie, dan weet je dat dit vanuit het innerlijk kind komt en dat het veel dieper zit.

Je kan gaan vluchten of vechten omdat je bang bent om de confrontatie met iemand aan te gaan. Om te zeggen “hey, ik vind het belangrijk dat je op tijd komt, mijn tijd is waardevol, ik kom hier ook op tijd voor jou”. Dat gesprek aan te gaan als volwassen persoon, dat gaat niet wanneer jij vanuit je innerlijk kind en je negatieve overtuigingen reageert. Omdat je bang bent dat die ander je niet meer aardig of leuk zal vinden en daarmee de relatie schaadt. Je wilt heel graag vasthouden van iets, omdat je heel graag het gevoel wilt hebben dat je belangrijk bent. Dat laat je afhangen van het gedrag van iemand anders.

Je gaat vermijden in plaats van het gesprek op een volwassen manier aan gaan. Je wacht tot de ander gaat veranderen. Daarbij worden al jouw grenzen overschreden.

Wanneer je vanuit positieve overtuigingen, zelfliefde en eigenwaarde handelt, dan voel jij je grenzen en kun je ze aangeven. Daarin kun je ruimte laten om te kijken of het een eenmalige actie is of gebeurt dit vaker. Als iemand 1x te laat komt, dat kan gebeuren. File, brug staat open, maakt niet uit, dan stuurt iemand een appje “sorry, ik ben 5 minuten later”, dat is geen probleem.

Als het vaker voor komt dat iemand te laat komt, dan kun je voor jezelf gaan denken “ik vind het belangrijk om op tijd te zijn, ik vind het belangrijk om tijd en aandacht aan iemand te geven, om niet iemand te laten wachten, omdat ik het zelf ook heel vervelend vind”. Ze zeggen niet voor niets, behandel een ander zoals je zelf ook behandelt zou willen worden.

Als het vaker voor komt, dan kun je zeggen “ik vind het niet ok” en op een volwassen manier, vanuit het gevoel en niet vanuit emotie, het gesprek aan gaan.

Ik vind mijzelf waardevol genoeg om voor te zeggen dat iemand op tijd mag komen voor een afspraak. Als dat niet gebeurt, dan mag ik daarin mijn behoeften en grenzen aangeven en zeggen “ik vind dit niet ok”. Daarin moet je wel een bepaalde bereidheid hebben om afscheid te nemen van de relatie als die ander niet aan jou behoefte kan of wil voldoen.

Ik heb het recht en de vrijheid om mijn behoeften en grenzen aan te geven, maar het is vervolgens aan die ander wat die daarmee doet. Daar heb ik geen controle over, daar heb ik geen invloed op dat is zijn/haar eigen beslissing. Wanneer diegene besluit “lekker boeien, ik kom gewoon altijd te laat, wat jij er van vindt interesseert me niet”. Dan mag jij vervolgens weer voor jezelf beslissen of je dit gaat accepteren, omdat die relatie me dat waard is. Of kies je voor jezelf en pik je dit niet en neem ik afscheid van de relatie omdat dat iets is wat heel belangrijk voor mij is.

Je normen, waarden en grenzen. Wat is belangrijk voor mij en kunnen de mensen in mijn omgeving daar aan voldoen. Nogmaals met het voorbeeld te laat komen, als iemand te laat komt dan kan jij denken “diegene is zo, die komt altijd te laat, daar hou ik in het vervolg rekening mee, ben ik zelf ook een half uur te laat en dan zijn we allebei op tijd”. Dat kan je helemaal ok vinden. Maar een ander persoon kan dat totaal niet ok vinden. Die kan zeggen “we hebben om zo laat afgesproken, dus je bent er ook gewoon om zo laat”. En natuurlijk kan er een keer wat gebeuren, maar als het continue gebeurt dan kan je zeggen dat het jou niet waard is en dat je liever met andere mensen om gaat die jouw tijd wel respecteren.

Dan zie je het verschil tussen reageren vanuit negatieve overtuigingen of positieve overtuigingen. Wanneer jij vanuit negatieve overtuigingen reageert dan neem je een slachtofferrol aan. “Ik ben niet belangrijk” en “jij doet dit, jij doet dat”. Wanneer je vanuit positieve overtuigingen en zelfliefde en zelfacceptatie reageert, dan kan je zeggen “dit zijn mijn grenzen, ik geef het aan en wat de ander daarmee doet daar is de ander ook vrij in en dan is het vervolgens weer aan mij om daar een keuze in te maken”. Daarin heb je ook een stukje zelfliefde en zelfcompassie omdat je voor jezelf op mag komen. En je mag uiten wat voor jou belangrijk is.

Zodra je dat doen dan zal je ook merken wat het verschil daarin is. Ik zit momenteel zelf in zo’n situatie waarin er voor mij nu echt wel een aantal grenzen zijn bereikt en die heb ik nu aangegeven. Ik heb gezegd “voor mijn gevoel kan dit niet zo verder, we moeten hier even over praten, want anders gaat het niet meer zo voor mij”. Dat is dan heel anders dan vroeger. Dan zou ik die persoon gaan negeren, of minder vaak contact mee opnemen, ik zou het uit de weg gaan “stik er dan maar in, zoek het maar uit”.

Terwijl die ander waarschijnlijk helemaal geen idee heeft wat er aan de hand is en waar jij mee zit. Je kan het allemaal internaliseren, op jezelf nemen en hele gesprekken met jezelf voeren. Vervolgens heeft die ander echt geen idee wat er in jou om gaat en hoe jij erin zit. Dan neem jij een bepaalde afstand en dan denkt die ander “wat is er nou opeens gebeurt, waarom neem hij/zij afstand”. Een stukje volwassenheid om de ander te laten weten “dit is waar ik mee zit, dit is wat er in mij om gaat en dat wil ik graag met je delen”. Op die manier ga je volwassen relaties aan, vriendschappen, familiebanden, en kun je voor jezelf opkomen.

Wil je hier meer over weten, weten hoe dit werkt of dit zelf willen leren. Vraag dan mijn gratis “Bevrijd Jezelf van je Eetstoornis Sleutelgesprek” aan. Hopelijk zie ik jou dan heel snel, persoonlijk of online.

You may also like

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *