Een tijd geleden kreeg ik een teleurstelling te verwerken. Ik had gesolliciteerd bij een sportschool, voor extra werk naast mijn coaching praktijk, en ben afgewezen. Een dag of 2 later zat ik weer vol positieve energie en motivatie om door te pakken. Maar hoe doe je dat; een teleurstelling omzetten in motivatie? Ik neem je mee in de gebeurtenissen en mijn binnenwereld aan de hand van het 5G schema dat ik gebruik in mijn coaching.

Zoals jullie misschien weten ben ik, een aantal maanden geleden, verhuisd van Hoofddorp naar Nijmegen om bij mijn man in te trekken. In Hoofddorp heb ik een tijdje bij Happy Bodies gewerkt, maar moest de werkzaamheden bij deze locatie jammer genoeg staken vanwege de verhuizing. Vol enthousiasme en motivatie solliciteerde ik in Nijmegen bij een sportschool. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek en ik had er een positief gevoel over. De volgende dag (vrijdag) werd ik gebeld om het nog even over het uurtarief te hebben. Ze zouden het maandag bespreken. Wat kan er nu nog mis gaan zou je denken?!

Maandagmiddag werd mij verteld dat ze hadden besloten om mij niet aan te nemen. Ze gingen er vanuit (op basis van ervaring met andere personeelsleden uit het verleden) dat, wanneer ik later dit jaar naar Dreumel zou verhuizen, ik geen zin meer zou hebben om de reistijd/afstand te overbruggen en er mee zou stoppen. Even ter referentie: Dreumel – Nijmegen is ongeveer 35 minuten rijden. Prima te overbruggen mijns inziens en een totaal ander verhaal dan Hoofddorp – Nijmegen, wat ruim 1,5 uur rijden is.

Serieus?! Wat de fuck is dat nou weer voor bullshit excuus? Ik geloof niet dat dit de volledige waarheid is. Wie denk je wel niet dat je bent dat je over mij gaat oordelen terwijl je me niet eens kent. Ga je dan ook nooit meer een liefdesrelatie aan, omdat het in het verleden zo vaak fout is gegaan? Geen ‘risico’s’ willen nemen. Mensen geen kans geven. Niet verder kijken dan je neus lang is. Je loopt de uitzondering op de regel mis. Mijn eerlijkheid wordt afgestraft.

Welke garantie heb je dan dat een andere werknemer wel langer blijft? Geen! Tegenwoordig worden sowieso maar contracten van 6 of 7 maanden gegeven en is het heel normaal dat mensen niet meer eeuwig voor dezelfde werkgever blijven werken. Hoe lang verwacht je dat een werknemer minimaal blijft werken voor je? Het is aan jou om te zorgen dat je een positieve werksfeer creëert zodat mensen, ondanks dat ze misschien op overbrugbare afstand gaan verhuizen, voor je willen blijven werken. Hun motivatie niet verliezen.

Waarom heb je me dan überhaupt uitgenodigd voor een gesprek, terwijl ik in mijn motivatiebrief al had aangegeven dat ik later dit jaar zou gaan verhuizen? En ga je me daarna nog bellen om het over het tarief te hebben? Wees eerlijk en transparant en kom dan niet achteraf met een lullige reden voor afwijzing. Waar slaat dat op?! Dit zegt alles over jou en het bedrijf en niks over mij. Ik wil niet eens meer werken voor een bedrijf die een negatieve blik op mensen heeft en hun oordeel snel klaar heeft zonder iemand te kennen.

Maar goed.. uiteindelijk gebeurd alles met een reden… Dit moest blijkbaar niet zo zijn voor mij.

Wat een teleurstelling! Ik voelde me daarnaast boos, afgewezen, in de maling genomen, gefrustreerd, verdrietig, gedemotiveerd, machteloos, teruggetrokken, verbitterd, verontwaardigd, achterdochtig, ontmoedigd, verbaasd, leeg, gekwetst, eenzaam en verloren.

In het gesprek waarin ik het nieuws kreeg, probeerde ik ze eerst nog op andere gedachten te brengen, maar toen me eenmaal duidelijk werd dat ze echt niet van hun standpunt af gingen wijken, moest ik de ‘strijd’ staken en m’n verlies nemen. Maar tot aanvaarding kom je niet op dat moment. Daar is een proces voor nodig.

Ik stond op het punt om te gaan sporten toen ik dit nieuws kreeg. Ik had spontaan geen zin meer. Had geen motivatie meer. Ik voelde tranen opkomen, maar die heb ik geparkeerd. Niet nu, niet hier. Later. Ik keerde in mezelf, overspoeld door alle gedachten, gevoelens en emoties. M’n man was bij me toen ik het nieuws kreeg, maar ik hield hem in de eerste instantie een beetje op afstand.

Uiteindelijk ben ik toch gaan sporten, wat hielp om al m’n gedachten en gevoelens te doorlopen, zodat ik deze later wel kon uiten naar mijn man. Ook laat ik mijn plannen niet zomaar door iets of iemand ondersteboven gooien. Dat heb ik zelf in de hand.

In mijn hoofd was ik al mijn gedachten en gevoelens al op aan het schrijven in een mail die ik naar hen zou sturen. Maar wat had dat voor zin? Ze hadden hun besluit al gemaakt, daar ging ik hiermee geen verandering in aanbrengen. Dan dump ik alleen maar mijn gedachten en gevoelens op hun, zonder er zelf mee om te gaan. Niet echt een gezonde manier. Bovendien verslechterd dat de verstandhouding alleen maar. Ik ga er liever op een iets gracieuzere manier mee om dan in de vechtstand te gaan.

Binnen twee uur was ik over de piek van mijn gevoelens en gedachten heen, waardoor het ook weer rustiger werd binnen in mij. ‘Ride the wave’. Later heb ik met een vriendin geappt en heb ik het van me afgeschreven in mijn schrijfschrift. Ik heb ook een meditatiemomentje genomen om de eerder genoemde tranen de ruimte te geven. Doordat ik al over de piek heen was, waren er niet zo heel veel tranen meer nodig om het verdriet te verwerken. Ook heb ik mezelf een baaldag toegestaan voor alles wat er nog gevoeld moest worden.

Het gevolg was dat de teleurstelling en andere negatieve gevoelens, door er ruimte aan te geven, naar de achtergrond verdwenen en ik weer in rustig vaarwater belandde. Daardoor ontstond er ook weer meer ruimte voor mezelf. Ik ben nu eenmaal een doorzetter en doorpakker, opgeven zit niet mij. Tegenslag maakt mij alleen maar sterker en veerkrachtiger. Ook krijg ik dan gek genoeg juist inspiratie. En die inspiratie zorgt weer voor motivatie. Ik verstuurde ik drie nieuwe sollicitaties. Inmiddels ben ik begonnen als locatiemanager bij een heel tof outdoor sportconcept, OpenAir Nijmegen. Het concept bestaat al langer, maar de locatie is nieuw en gaat volgende week officieel open en van start!

Ik heb deze situatie uitgewerkt aan de hand van het 5G schema die ik in mijn 1-op-1 coaching en online programma “Road to Recovery” gebruik. Aan de hand van dit schema kunnen we herleiden wat je triggers zijn en hoe dit zich uit in eetstoornis gerelateerd gedrag. Vroeger zou ik namelijk een flinke eetbui (gedrag) gehad hebben na zo’n gebeurtenis, omdat ik niet met mijn gevoelens om kon gaan. Gevolg daarvan was dat ik me dan schuldig voelde en ging overgeven. Om me vervolgens daar weer schuldig over te voelen en in de restrictie te gaan. Een vicieuze cirkel.

Wil jij ook een eetstoornisvrij leven? Neem dan nu contact op voor een gratis en vrijblijvend Bevrijd Jezelf van je Eetstoornis Sleutelgesprek.

You may also like

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *